Mistrz Zomb Penk powiedział: w dni TE do ust nie będziesz nawet brała ni wody zimnej, ni jadła niepodgrzanego, ni choćby loda „Doda”.

No i nie biorą.

Taaaak. Dziwnym trafem powyższa wskazówka stanowi całkiem pokaźną część mojej wiedzy o medycynie chińskiej. 扁鹊dzięki, nie całą.

Jeszcze raz o przesądach.
- 具本郁 (Ju Benyu)，na dole tytułowej strony licencjatu napisz datę. Ale nie dzisiejszą, bo trzynasty jest pechowy.
- Rzeczywiście, ma Pani rację.
Razem, prawie chórem:
- A na dodatek piątek.
- I jutrzejszej też nie wpisuj, bo...
- Tak wiem, numer zawiera czwórkę.

I tak się Koreańczyk porozumiał z Chinką co do nowego zastosowania zachodniego przesądu oraz połączenia go razem z chińskim w eklektyczną całość. Błogosławieni niech będą kontaktujący się międzynarodowo, albowiem dzięki nim Ziemia barw nowych nabiera.
A czy są jakieś przesądy, które mogłyby przejść stąd do nas? Unikanie cyfry 4 i liczb ją zawierających? Nie jedzenie ryby na statku? Nie wbijanie pałeczek na sztorc w posiłek?
Jeszcze nie czas.

Dzięki wydarzeniom w Tybecie zdałem sobie sprawę iż uległ we mnie zaburzeniu krytycyzm wobec Chin. Nawet nie tyle w kwestiach politycznych, bo o tych bardzo rzadko rozmawiam, ile w sprawach codziennych. Coraz mniej chce mi się śmiać z drobiazgów, które mnie kiedyś bawiły i o których pisałem także na blogu. Coraz częściej, za to, w rozmowach ze znajomymi okazuje się, że stoję na stanowisku obrońcy Chińczyków i ich przywar. Z reguły jestem tym, który stara się szukać ich wytłumaczenia (z czego jestem poniekąd dumny), a często także usprawiedliwienia (już trochę mniej).

Dzięki retrospekcji zdałem sobie sprawę, że ten proces zaczął się najpóźniej w zeszłym roku. I nie wiem, czy czasem nie mogłem go wcześniej przewidzieć. Już przed przyjazdem słyszałem opinie, że Chiny uczą pokory. Ogrom obszaru i olbrzymia populacja zmieniają perspektywę, starożytność i trwałość kultury wymuszają szacunek, konserwatyzm w podejściu do zmian… Ja i bez Chin byłem dość pokorną osobą, ale tutaj ta moja cecha uległa wzmocnieniu.

Czym to wytłumaczyć? Kilka części składowych:

- Naturalna tendencja. Większość osób zajmujących się Chinami, piszących o nich, żyjących tutaj, nakłada sobie samym kaganiec w wyrażaniu opinii na ich temat. To jest bardzo ciekawy temat, któremu poświęcę niedługo oddzielny wpis.

- Dojrzewanie. Mam wrażenie, że w Chinach znacznie się zmieniłem i dojrzałem. Tak normalnie, po ludzku, ale i jeśli chodzi o naukowe podejście do rzeczywistości. Chodzi mi o to, o którym wspominałem przy okazji pisania o „zasadach blogowania”.

- Dziewczę. Pojawiło się takie jedno. Zdałem sobie sprawę, że niedostatki Chińczyków są poniekąd także jej udziałem, i zacząłem się zastanawiać, czy forma krytyki, którą uprawiałem, mogłaby ją urazić. Kilkukrotnie odpowiedziałem sobie twierdząco na to pytanie. I się zawstydziłem. Zadowolony jestem z siebie, bo kiedy na parę miesięcy zniknęła mi z horyzontu, zachowawczość w krytyce pozostała.

Teraz się zastanawiam jak zdefiniować granicę dzielącą „krytykę” od „krytykanctwa”.

Nie, nie oblizywać się. Dzisiaj nie będzie nic żółtego. I to nie pomyłka. Żółtego, a nie różowego, bo Chińczykom Z TYM kojarzy się kolor żółty.
I tym krótkim akapitem odfajkowałem część edukacyjną wpisu. Do rzeczy.

Pamiętacie moje łóżko? No przecież je widzieliście we wpisie ze zdjęciami mieszkania. No właśnie. Jedynie w mojej sypialni, z trzech w domu, się takie znajduje. Szerokie, wygodne, moje. Od roku moje. Parę miesięcy temu jeden współlokator zasygnalizował, że ten drugi będzie chciał się ze mną zamienić na pokoje, kiedy będziemy płacili czynsz. Początkowo sobie pomyślałem. "Takiego wała, tacy synowie. Siłą mnie będziecie musieli przenieść." Ale z czasem temperatura ciała opadła, para przestała iść z nozdrzy gdy myślałem o tym bezczelnym pomyśle. Doszedłem do wniosku, że zajmuję największy pokój i najwygodniejsze łóżko od roku, płacąc taki sam czynsz, co oni, więc sprawiedliwie byłoby, gdybym się zamienił z tym, co mieszka w najmniejszym pokoju.

Termin zapłaty czynszu mija za parę dni. Więc sobie pomyślałem, że przeprowadzę atak wyprzedzający. Ponieważ niecałe dwa tygodnie po zapłacie czynszu obaj jadą do Korei na dwa tygodnie, więc pokój będzie stał pusty. MÓJ pokój. Pusty. No więc pomyślałem, że jeśli go wezmę z zaskoczenia, to uda mi się przekonać do zamiany w połowie lutego. Poszedłem do niego. A on: "ale ja już nie chcę się przenosić". Zachowałem spokój, ale za drzwiami jego pokoju pojechałem "Marcinkiewiczem". Bezgłośne "JESJESJES" i zabójczy łokietek podkreśliły ten moment.

Dzisiaj wieczorem siedzę sobie spokojnie w pokoiku, czytam to i tamto, co mi jedna z drugą i trzecim napisali, a tu Koreańczyk (ten, który pierwszy pojawił się w tej historyjce) puka do mnie, wchodzi i... podaje mi na miseczce kasztany. Przez rok się nic podobnego nie zdarzyło! Wziąłem to za dobrą monetę. Co prawda z mikrofali nie są najsmaczniejsze, ale co będę szukał dziury w całym. (Znaczy nie kasztanie całym. Bo kasztany są z dziurami.)

A tu po półgodzinie stukpuk. Wchodzi jego dziewczyna. W bokserkach, bo już się czemuś przyzwyczaiła do mojej obecności w moim domu. Nie zważając na mój rumieniec wywołany jej przyodziewkiem mówi: "Cao Lujia, kiedyś chciałeś od nas pożyczyć suszarki, kiedy mieliśmy popsutą. Kupiłam nową, więc jak chcesz, to korzystaj z niej swobodnie.A wtedy to naprawdę nam się popsuła."
- "Ożeszty", pomyślałem, ale z zimną krwią podziękowałem, jakby oferty pożyczenia suszarki zdarzały mi się minimum dwa razy w tygodniu. Dopiero po chwili skojarzyłem. "Oni mnie chcą udobruchać przed propozycją zamiany pokoju!"

Niby jeszcze wczoraj byłem z tym pogodzony, ale dzisiaj odebrałem to jak zamach na niepodległość Polski. Albo na cnotę moich sióstr. "Co robić? Co robić?" - kołacze mi się między uszami.

Co robić?